Artykuły

Przejdź do strony: << < 123

Perswazja i dyskurs Zła we współczesnej muzyce popularnej na przykładach Rolling Stones i Extremoduro Alfons Gregori

Przyglądając się dyskursom tworzonym we współczesnej muzyce popularnej, w wyobrażeniu młodzieży epoki nowoczesności rock jest często uważany za metonimiczny element autentyczności, a również — jako ruch — za istotny wytwór epoki romantyzmu. Zatem, gdyż wyciąga on jego motywy od satanizmu, udane słowa rockowe potrzebują retorycznej stylizacji w celu konstruowania perswazyjnych piosenek poza tradycyjną moralnością. Głównym zamiarem autora artykułu jest analizowanie porównawcze owego rodzaju stylizacji w „Sympathy for the Devil” Rolling Stones i w „Jesucristo García”, utworze hiszpańskiego zespołu Extremoduro, jako przykładach spopularyzowanych monologów dramatycznych prezentujących powszechnie znany temat: przyciąganie zła wykonane przez diaboliczne postacie.

Ars est recta ratio factibilium. Rzecz o własnościach perswazyjnych wybranej średniowiecznej ikonografi i religijnej Ryszard Solik

Zazwyczaj perswazję łączymy z tworzywem językowym, ale przestrzenią działań perswazyjnych może być także sztuka. W artykule omawiane jest to zagadnienie w kontekście wybranych nurtów i przykładów sztuki średniowiecznej, a ściślej ikonografii religijnej związanej z mistyką XIV wieku. W tej to przestrzeni sztuka zyskała rangę jednego z najważniejszych narzędzi komunikacji społecznej, a w konsekwencji również dydaktycznego i perswazyjnego działania. Nowa ikonografia pasyjna dostarczała przykładów, wzorów, motywowała działania i postawy, rozbudzała religijną wrażliwość, istotnie przeobrażając świadomość religijną i estetyczną środowisk mieszczańskich XIV wieku.

Werbalno-wizualne strategie perswazji w telewizyjnym reportażu interwencyjnym Marcin Poprawa

Autor artykułu stawia przed sobą dwa cele badawcze. Pierwszy z nich to opis i analiza wybranych strategii nakłaniających (perswazyjnych) na poziomie multimodalnego tekstu reportażu telewizyjnego. Jest to ważny i ciekawy gatunek (format) medialny, gdyż odbijają się w nim wzorce antropologiczno-kulturowe współczesnego dyskursu dziennikarskiego (m.in. pogoń za sensacyjnością, tabloidowość i perswazyjność komunikatów), a ponadto ważne zmiany nadawania i recepcji tekstu medialnego — w którym emotywnie nacechowany obraz dominuje nad słowem lub czasem przeinacza, uzupełnia jego treść.
Drugi cel artykułu — to studium przypadku kilku wydań telewizyjnego magazynu reporterskiego „Uwaga” (TVN). Autor opisuje strategie słowno-obrazowe o charakterze perswazyjnym, które służą nie tylko obrazowaniu podjętej przez dziennikarzy tematyki, ale także — popularyzacji ich stylu pracy (np. zaangażowanie ekipy dziennikarskiej w realizację materiału reporterskiego, demaskowanie spraw skrywanych przed opinią publiczną itp.).

Styl „plain language” i przystępność języka publicznego jako nowy kierunek w polskiej polityce językowej Tomasz Piekot, Marek Maziarz

Przedmiotem niniejszego artykułu jest styl pisania „plain language” („prosty język”) — standard komunikacji wprowadzony w wielu krajach do sfery publicznej za pomocą regulacji prawnych lub kampanii społecznych. Podstawowe założenie plain language mówi, że wszystkie treści istotne społecznie powinny być przekazywane obywatelom możliwie najprzystępniej. Autorzy artykułu rozważają możliwości opracowania, weryfikacji i zastosowania standardu plain language w polskiej sferze publicznej. Opisują też założenia polskiego modelu prostego języka, uznając za jego podstawę ilościowe miary przystępności tekstu. W pracy omówione zostały przykłady zastosowania jednej z takich miar — indeksu FOG Roberta Gunninga — do oceny przystępności polskich tekstów publicznych.

Przejdź do strony: << < 123
zamknij

Twoj koszyk (produkty: 0)

Brak produktów w koszyku

Twój koszyk Do kasy